gerrit komrij

Het masker                                                           Die Maske

De man die vrolijk met zijn masker speelde            Der Mann, der heiter mit seiner Maske spielte
Totdat het uur sloeg dat zijn waar gelaat                Bis zur Stunde, in der sein wahres Antlitz
Muurvast één leven met zijn masker deelde:           Wie festgenagelt ein Leben mit seiner Maske teilte: 
Als kind al maakte dat verhaal me kwaad.               Als Kind schon machte mich die Geschichte sauer.

Zoiets was zuur. Straks, als ik groot zou zijn,         So etwas war doch bitter. Später, wenn ich groß wäre,
Zou ik bewijzen dat het anders kon:                       Würde ich beweisen, dass es anders geht: 
Dat ieder masker veilig, zonder pijn,                      Dass jede Maske sicher, ohne Schmerzen, 
Weer van je hoofd kon, als een capuchon.              Wieder vom Kopf kann, wie eine Kapuze.

En lang heb ik daar heilig in geloofd.                      Und lange habe ich heilig daran geglaubt. 
Op niets bedacht hield ik mijn aard verborgen        Nichts Böses ahnend, hielt ich meine Natur verborgen
Opdat die, als mijn speelvuur was gedoofd,            So, dass sie, als mein Spieleifer war gelöscht, 
Zuiver zou blijken als de eerste morgen.                 Klar erschien, wie der erste Morgen.

Nu ben ik oud, alleen om te erkennen:                    Jetzt bin ich alt, nur um zu erkennen: 
't Verhaal is waar. Het masker gaat niet af.            Die Geschichte ist wahr. Die Maske kann nicht abgelegt. 
Het is alsof je aan de hel moet wennen.                 Es ist, als ob man sich an die Hölle gewöhnen muss. 
Het is alsof je kijkt in een leeg graf.                      Es ist, als ob du in ein leeres Grab siehst.

Uit: Gerrit Komrij: Alle gedichten tot gisteren . Von: Gerrit Komrij: 
Alle Gedichte bis gestern. Amsterdam [etc.]:
De Arbeiderspers, 1999, p. Amsterdam [etc.]:
Die Arbeiderspers, 1999, S. 457.

Er is een land dat ik met pijn verliet,                      Es gibt ein Land, das ich mit Schmerzen verliess, 
Er is een land dat ik met pijn bewoon.                     Es gibt ein Land, das ich mit Schmerzen bewohne. 
Een derde land daartussen is er niet.                      Ein drittes Land, dazwischen, gibt es nicht. 
Mijn leven volgt een zonderling patroon:                Mein Leben folgt einem sonderlichen Muster:

Want waar ik heenga voel ik me niet thuis              Denn, wo ich hingehe, fühle ich mich nicht zu Hause 
En waar ik thuis ben wil ik telkens weg.                   Und ich zu Hause bin, will ich ständig weg. 
De grens wordt smal tussen geluk en kruis,             Die Grenze wird schmal zwischen Glück und Kreuz, 
Steeds minder denk ik wat ik hardop zeg.               Immer weniger denke ich, was ich laut sage.

Ik heb, om aan dit noodlot te ontkomen,                 Ich habe, um diesem Schicksal zu entkommen, 
Een derde land verzonnen in mijn hoofd,                 Ein drittes Land erfunden, in meinem Kopf, 
Een land vertrouwd met leugens en fantomen.        Ein Land, vertraut mit Lügen und Phantomen.

Aan diepgewortelde en zware bomen                       An tief verwurzelte und schwere Bäume 
Hangen honkvast de loden trossen ooft                   Hängen sesshaft die bleiernen Obsttrauben 
Van al mijn vederlicht geworden dromen.                Von all meinen federleicht gewordenen Träumen.

Uit: Gerrit Komrij: Luchtspiegelingen: gedichten, voornamelijk elegisch. Amsterdam: De Bezige Bij, 2001, p. 
Von: Gerrit Komrij: Fata Morgana: Gedichte, vor allem elegischer. Amsterdam: Die Bezige Bij, 2001,