 Sinds 1988 woont Gerrit Komrij in het Portugese dorpje Vila Pouca da Beira. Vanuit zijn witte landhuis observeert hij sindsdien het dorp en zijn zesentachtig bewoners. Twee oude mannetjes houden een stokkengevecht om een wulpse Spaanse schone. De zwarte dorpspastoor lokt vooral vrouwelijke kerkgangers. Traditionele families werpen hun schaduw. Buurman Antonió vernielt een hek als zijn vrouw blijkt te zijn bevallen van een zwarte baby. Door Komrij’s schitterende, precieze beschrijvingen en zijn droogkomische observaties roept Vila Pouca het landleven op in al zijn grootsheid en dreiging. Een hartverwarmend portret van het dorp waar Gerrit Komrij zich het meeste thuis voelt, maar waar hij ook altijd een buitenstaander zal blijven. | Die Geschichte besagt, dass der Klosterbau des Convento do Desagravo auf ein Gelübde des Bischofs D. Francisco de Lemos de Faria Pereira zurückgeht, der die Anlage im letzten Viertel des 18. Jh. errichten ließ. Und noch heute spürt man in der Pousada den Atem der Geschichte, wenngleich sie mit allem modernen Komfort ausgestattet ist. |
